WERSJA PREMIUM:


Tu jesteś:




Menu:

Internetowa Liturgia Godzin

Wesprzyj rozwój serwisu

Czytelnia

8 lipca
Święty Jan z Dukli, prezbiter

Zobacz także:

Wspomnienie św. Jana z Dukli zostało przeniesione na dzień 8 lipca po jego kanonizacji - wcześniej obchodzono je 3 października.

Święty Jan z Dukli
Jan urodził się w Dukli na początku wieku XV. Dokładnej daty jego urodzenia nie znamy. Wiadomo jednak, że dożył sędziwego wieku, a zatem musiał urodzić się na początku wieku XV. O rodzicach Jana wiemy tylko tyle, że byli mieszczanami. Nie możemy także nic konkretnego powiedzieć o młodości Jana. Zapewne uczęszczał do miejscowej szkoły, potem udał się do Krakowa. Legenda głosi, że tam studiował, jednak brak źródeł historycznych, które potwierdzałyby ten fakt.
Według miejscowej tradycji Jan miał już od młodości prowadzić życie pustelnicze w pobliskich lasach u stóp góry zwanej Cergową. Do dziś w odległości kilku kilometrów od Dukli znajduje się pustelnia i kościółek drewniany, wystawiony pod wezwaniem św. Jana z Dukli na miejscu, gdzie miał on samotnie prowadzić bogobojne życie.
Nie znamy przyczyn, dla których Jan opuścił pustelnię i wstąpił do franciszkanów konwentualnych, zapewne w pobliskim Krośnie, w latach 1434-1440, kiedy miał już 25-30 lat. Po nowicjacie i złożeniu profesji zakonnej odbył studia kanoniczne i został wyświęcony na kapłana. Musiały to być studia solidne, skoro Jan został od razu powołany na urząd kaznodziei. Urząd ten bowiem powierzano w klasztorach franciszkańskich kapłanom wyjątkowo uzdolnionym i wewnętrznie uformowanym. Tego wymagał w regule św. Franciszek, założyciel zakonu.
Jan przez szereg lat piastował także obowiązki gwardiana, czyli przełożonego klasztoru: w Krośnie i we Lwowie. Wreszcie powierzono mu urząd kustosza kustodii, czyli całego okręgu lwowskiego. Po złożeniu tego urzędu ponownie zlecono mu urząd kaznodziei we Lwowie.
W latach 1453-1454, na zaproszenie króla Kazimierza Jagiellończyka i biskupa krakowskiego, kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, przebywał w Polsce św. Jan Kapistran, reformator franciszkańskiego życia zakonnego. Założył klasztory obserwantów, czyli franciszkanów reguły obostrzonej, w Krakowie (1453) i w Warszawie (1454). W roku 1461 obserwanci założyli również konwent we Lwowie. Od krakowskiego klasztoru pw. św. Bernardyna zaczęto powszechnie nazywać polskich obserwantów bernardynami.
Jan z Dukli obserwował życie bernardynów i umacniał się ich gorliwością. Postanowił do nich wstąpić. Do roku 1517 franciszkanie konwentualni i obserwanci mieli wspólnego przełożonego generalnego. Jednak przejście z jednego zakonu do drugiego poczytywano zawsze za rodzaj dezercji. Istniały ponadto przepisy w zakonie obserwantów, utrudniające przyjęcie zakonników konwentualnych w obawie o zaniżenie karności i ducha zakonnego. Ojciec Jan musiał więc być dobrze znany, skoro przyjęto go bez wahania. Nadarzyła się zresztą ku temu okazja. Z Czech przybył prowincjał franciszkanów konwentualnych, któremu podlegał Jan. Poprosił prowincjała, by zezwolił mu wstąpić do obserwantów. Według relacji miejscowej tradycji prowincjał, sądząc, że Jan chce odwiedzić kogoś w konwencie obserwantów, chętnie się zgodził. Kiedy zaś spostrzegł swoją pomyłkę, nie mógł już zmusić o. Jana do powrotu. Było to prawdopodobnie w roku 1463.
Chociaż o. Jan był wtedy już starszy (miał około 60 lat), przeżył u obserwantów jeszcze 21 lat. Krótki czas przebywał w Poznaniu, by następnie powrócić do ukochanego Lwowa i tam spędzić resztę życia. Tu powierzono mu funkcję kaznodziei i spowiednika. Pod koniec życia miał utracić wzrok. Jako dorobek wielu lat pracy kaznodziejskiej zostawił zbiór kazań, które jednak zaginęły. Rozmiłowany w modlitwie, poświęcał na nią długie godziny. Dla dokładnego zapoznania się z konstytucjami nowego zakonu wczytywał się w nie pilnie, a gdy utracił wzrok, prosił, by odczytywał mu je kleryk, bo chciał się ich wyuczyć na pamięć. Do ślepoty dołączyła się ponadto choroba bezwładu nóg.
Jan oddał Bogu ducha w konwencie lwowskim 29 września 1484 roku. Pochowano go w kościele klasztornym, w chórze zakonnym, za wielkim ołtarzem. Przekonanie o świętości kapłana było tak powszechne, że zaraz po jego śmierci wierni zaczęli gromadzić się w pobliżu jego grobu i modlić się do niego o łaski. W roku 1487 obserwanci wystarali się u papieża, Innocentego VIII, o zezwolenie na "podniesienie ciała", co równało się pozwoleniu na oddawanie mu czci publicznej. Zezwolenie przywiózł ze sobą z Rzymu komisarz generała zakonu, o. Ludwik de la Torre, ale sam akt przeniesienia odbył się dopiero w roku 1521. Nowy grób umieszczono nad posadzką w prezbiterium po prawej stronie. W roku 1608 z racji budowy nowego kościoła wystawiono marmurowy sarkofag, przeniesiony w roku 1740 za wielki ołtarz.
Do roku 1946 trumienka z relikwiami Jana z Dukli znajdowała się we Lwowie, do roku 1974 znajdowała się w kościele bernardynów w Rzeszowie, obecnie zaś jest w Dukli.
Liczne łaski, otrzymywane za pośrednictwem sługi Bożego, ściągały do jego grobu nie tylko katolików, ale także prawosławnych i Ormian. Mnożyły się także wota dziękczynne. Kiedy w roku 1648 Lwów został ocalony w czasie oblężenia przez Bohdana Chmielnickiego, przypisywano to wstawiennictwu Jana z Dukli, gdyż gorąco modlono się do niego. Proces kanoniczny rozpoczął się w roku 1615. Prośbę o beatyfikację przesłał do Rzymu król Zygmunt III Waza i biskupi polscy, jak też wielu senatorów. Proces, wiele razy przerywany, został wreszcie ukończony szczęśliwie w roku 1731. Na podstawie nieprzerwanego kultu, jakim sługa Boży się cieszył, papież Klemens XII w roku 1733 ogłosił ojca Jana błogosławionym, wyznaczając na dzień jego święta 19 lipca. Termin ten, kilka razy przenoszony, reforma kalendarza liturgicznego w Polsce w roku 1974 ustaliła na 3 października. Po kanonizacji jednak przesunięto go na dzień 8 lipca.
W roku 1739 na prośbę króla Augusta III Sasa, biskupów i kapituł katedralnych oraz magistratu lwowskiego papież Klemens XII ogłosił bł. Jana z Dukli patronem Korony oraz Litwy. Papież Benedykt XIV nadał odpust zupełny na doroczną uroczystość bł. Jana dla kościołów obserwantów w Polsce (1742). Już w roku 1754 król August III Sas wniósł prośbę do Rzymu o kanonizację bł. Jana z Dukli. Prośbę ponowił król Stanisław August Poniatowski w roku 1764, uczynił to również sejm polski. Niewola jednak przerwała zabiegi. Dopiero w roku 1957 Episkopat Polski wystąpił do Stolicy Świętej z ponowną prośbą. Kanonizacji dokonał w Krośnie papież Jan Paweł II podczas swojej wizyty w dniu 10 czerwca 1997 r.

W ikonografii przedstawiany jest w habicie zakonnika, czasami jako niewidomy. Jego atrybutem są promienie światła.


Więcej informacji:

Kliknij tutaj - książka w księgarni Gloria24.pl
Kliknij tutaj - książka w księgarni tolle.pl
Kliknij tutaj - płyta CD Audio / MP3, audiobook
Kliknij tutaj - strona w Internecie

Jan Paweł II
Wstępujcie w ślady waszego rodaka
Słowo podczas nawiedzenia grobu bł. Jana z Dukli
Dukla, 9 czerwca 1997 r.
Jan Paweł II
Nie dopuśćcie, aby wam odebrano
chrześcijańską godność
Homilia podczas kanonizacji, Krosno, 10 czerwca 1997 r.
Jan Paweł II
Śpiewaliśmy razem "Te Deum laudamus"
Audiencja generalna po podróży do Polski, 18 czerwca 1997 r.
kard. Marian Jaworski
List na 10-lecie kanonizacji św. Jana z Dukli
abp Edward Nowak
Św. Jan z Dukli
Bernardyni
Biografia i dzieje kultu świętego Jana
ks. Stanisław Hołodok
Święty Jan z Dukli
franciszkanie.pl
Św. Jan z Dukli
o. Krystian Olszewski OFM
O kulcie św. Jana z Dukli i nie tylko
J. Drajewicz
Kult św. Jana z Dukli
Anna Wenc
Św. Jan z Dukli - patron ziemi lwowskiej i przemyskiej
Marek Wójtowicz SJ, Błażej Guz SJ
Nie posiadał nic prócz Boga
Adam Kowalik
Święty cudotwórca z Dukli
Polonia Christiana
Św. Jan z Dukli
ks. Władysław Hozakowski
Błogosławiony Jan z Dukli
Parafia w Rudzie Śląskiej
Żywot bł. Jana z Dukli, bernardyna
x. Piotr Pękalski
Żywot błogosławionego Jana z Dukli
Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli
Święty Jan z Dukli
Klasztor oo. Bernardynów w Żurawiczkach
Św. Jan z Dukli
Parafia w Komborni
Św. Jan z Dukli w Komborni
Justyna Kozicka
Święty Jan z Dukli
Karolina Jadczyk
Pokorny i cierpliwy zakonnik
Parafia św. Jana z Dukli w Przemyślu
Opowieści i legendy o naszym Patronie
ks. Tomasz Walczak
Św. Jan z Dukli
o. Wiesław Murawiec OFM
Święty Jan z Dukli
o. Krystian Z. Olszewski OFM
Ku czci św. Jana z Dukli
Spotkania na Wschodzie
Święty Jan z Dukli
Agnieszka Jarocka
Święty Jan z Dukli. Nawracał za życia i po śmierci
wiara.pl
Relikwie św. Jana z Dukli w katedrze lwowskiej
Konstanty Czawaga
Wprowadzenie relikwii św. Jana z Dukli
do katedry we Lwowie
Henryk Kyc
Pielgrzymka na odpust
ku czci św. Jana z Dukli do Lwowa
o. dr Aleksander Sitnik OFM
Sanktuarium św. Jana z Dukli
Sanktuarium Matki Bożej Królowej Nieba i Ziemi w Jaśliskach
Pustelnia św. Jana z Dukli na wzgórzu Piotruś
Marta Grzywacz
Pustelnia św. Jana z Dukli
Wolna Grupa Miłośników Gór Monterek 58
Pustelnia św. Jana z Dukli
youtube.com
Pustelnia Jana z Dukli (format video)
Podkarpacka Historia
Podkarpackie szlaki Jana Pawła II
Urszula Własiuk
"Wiele tym górom zawdzięczam..."
Papieskim szlakiem w Beskid Niski
Mariusz Trojnar
Modlitwa Jana Pawła II w Dukli
Litania do Św. Jana z Dukli
 
Jarosław Szarek, Joanna Szarek
Polscy patroni

Patron to szczególny opiekun w niebie, który wyprasza konieczne łaski u Boga. Swojego patrona ma każdy ochrzczony człowiek. Zawsze może on prosić go o pomoc w ważnych sprawach i dzielić się z nim swoimi zmartwieniami, a także radościami.
Adam Bujak, prof. Gabriel Turowski
Ilustrowany leksykon
polskich świętych, błogosławionych

Książka zawiera 275 opisów biograficznych, wzbogaconych głębokimi rozważaniami Jana Pawła II. Rozważania te rzucają szczególne światło zarówno na wyniesionych na ołtarze, jak i kandydatów.
Aleksandra Witkowska OSU
Mocarze Ducha
Polscy święci i błogosławieni 999-2007

Zwięzły przewodnik o polskich świętych i błogosławionych przypomina tych, którzy na naszych ziemiach w latach 999-2007 stali się szczególnymi świadkami Ewangelii. Autorka zbioru zaznacza jednak, iż tytułowi "mocarze ducha" i spełniona w nich pasja świętości stanowią nie tylko nasze dziedzictwo, ale i wyzwanie.
ks. Jerzy Misiurek
Polscy święci i błogosławieni
Życie - duchowość - przesłanie

Autor w sposób zwięzły przedstawia życie polskich świętych i błogosławionych, ich duchowość i przesłanie dla żyjących współcześnie ludzi.

Ostatnia aktualizacja: 30.06.2013


Ponadto dziś także w Martyrologium:
W Neufmoustier, w Belgii - bł. Piotra z Amiens, zwanego także Piotrem Eremitą. Zostawszy wędrownym kaznodzieją, głosił wyprawę krzyżową, a potem z niezorganizowanym tłumem ruszył ku Ziemi Świętej. Rzesza liczyła 50-70 tys. ludzi. Po splądrowaniu Węgier została jednak poważnie przetrzebiona i tylko nieliczni przeprawili się na brzeg azjatycki. Ponieśli tam druzgocącą klęskę. Piotr zdołał wówczas ujść i dołączyć do pierwszej zorganizowanej wyprawy. W roku 1099 wrócił do Europy. Niedaleko Huy nad Mozą był współzałożycielem i przeorem klasztoru augustianów. Zmarł w roku 1115.

oraz:

świętych małżonków męczenników: Akwili i Pryscylii (+ I w.); św. Prokopa, męczennika (+ 303)

Wyślij do nas maila
STRONA GŁÓWNA
TEKSTY ILG | OWLG | LITURGIA HORARUM | KALENDARZ LITURGICZNY | DODATEK | INDEKSY | POMOC
CZYTELNIA | ANKIETA | LINKI | WASZE LISTY | CO NOWEGO?

 Teksty Liturgii Godzin:
© Copyright by Konferencja Episkopatu Polski i Wydawnictwo Pallottinum

Opracowanie i edycja - © Copyright by ILG